TO THE FUTURE PUBLIC ACT #1 : Después del Futuro / بعد المستقبل/ After the Future / Μετά το Μέλλον

17-18 Μαίου

TO THE FUTURE PUBLIC Act#1:
Después del Futuro / بعد المستقبل / After the Future / Μετά το μέλλον

Διήμερο συμμετοχικό εργαστήριο στο Στέκι των Μεταναστών Τσαμαδού 13-15.

Συλλογική δράση - εγκατάσταση στην πλατεία Εξαρχείων.
Διευθύνουν οι Jose Iglesias Gª-Arenal και Charo Romero Donaire.

Προβολές: Sam Jury / Left Hand Rotation.

Το Después del Futuro / بعد المستقبل / After the Future / Μετά το Μέλλον φιλοξενείται στην Αθήνα στο πλαίσιο του προγράμματος TO THE FUTURE PUBLIC, 

Το Después del Futuro / بعد المستقبل / After the Future / Μετά το Μέλλον ιδρύθηκε στο πλαίσιο της 10ης έκδοσης του ARTirafiti στην Δυτική Σαχάρα, στους προσφυγικούς καταυλισμούς του Τιντούφ (Αλγερία) το 2016. Η έκδοση, την οποία επιμελήθηκαν οι Jose Iglesias Gª-Arenal και Charo Romero Donaire, εστίασε στην νέα γενιά των Σαχαράουι που γεννήθηκαν μετά το 1991, το έτος της επίσημης ανακωχής ανάμεσα στο κράτος του Μαρόκο και την αυτονομιστική περιοχή της Δυτικής Σαχάρας, μια περίοδο φαινομενικής ειρήνης, κατά την οποία ωστόσο οι προσωρινοί καταυλισμοί προσφύγων άρχισαν να κανονικοποιούνται ως μια πιο μόνιμη “λύση”. Εικαστικοί και ακτιβιστές από την Σαχάρα, την Αλγερία και από αλλού προσκλήθηκαν να σκεφτούν συλλογικά σχετικά με τρόπους δράσης, εκεί όπου φαντάζει αδύνατη μια υπέρβαση ενός “παγωμένου” μέλλοντος. 


Εν μέσω μιας εκκεντρικής πορείας, από τους προσφυγικούς καταυλισμούς των Σαχαράουι, ως το Μπουένος Άιρες, οι Jose Iglesias Gª-Arenal και Charo Romero Donaire μας προσκαλούν να μοιραστούμε τακτικές και εμπειρίες, προτείνοντας ένα συλλογικό βήμα από τον οποίο να διαλογιστούμε τις παγκόσμιες μεταβολές μέσα από την ανάγνωση τοπικών καταστάσεων, αναγνωρίζοντας την γνώση ως μια γλώσσα της επισφάλειας, και να σκεπτόμενοι συλλογικά σχετικά με τρόπους δράσης.

Η πρόταση παίρνει την μορφή ενός εργαστηρίου, όπου παρουσιάζουμε την έρευνα μας στους καταυλισμούς μεταναστών στην Δυτική Σαχάρα. Θα μιλήσουμε για την επαφή μας με την νέα γενιά των Σαχαράουι, που γεννήθηκαν εκεί ώς πρόσφυγες, θα παρουσιασουμε οπτικοακουστικό υλικό καταγραφής, και θα μοιραστούμε μαζί σας τα προβλήματα που συναντάμε στην προσπάθεια να μεταφέρουμε την εμπειρία αυτή σε άλλα περιβάλλοντα και πλαίσια. Το εργαστηρίο αποτελεί συμμετοχική συζήτηση για την ανάλυση των συνθηκών στην Αθήνα και των τοπικών στρατηγικών αυτο-οργάνωσης, με βάση μια συλλογική άσκηση επάνω σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας: Από την κοινή μας οπτική, ποιά πιθανά μέλλοντα οραματιζόμαστε? Ποιές είναι οι απαραίτητες συνθήκες και τα επόμενα βήματα ώστε να φτάσουμε σε αυτές? Ποιές οι διαφορές μεταξύ ουτοπίας και δυτοπίας?

Οι πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στο κράτος του Μαρόκο και την Δυτική Σαχάρα αναλύονταν πάντα με βάση θέματα ταυτοτήτων: η διαμάχη για την ταυτότητα των Σαχαράουι συνδέθηκε με το δικαίωμα αυτοδιοίκησης στην περιοχή τους. Επιχειρήσαμε μια ανάγνωση της ιδιαίτερης προβληματικής της Δυτικής Σαχάρας, αναγάγωντας την σε παγκόσμια κλίμακα, ώς ένας κόμβος όπου συνδέονται μια σειρά από πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πολιτικά, οικονομικά και ιστορικά πλαίσια. Απο αυτήν την βάση θέτουμε το ερώτημα: Μπορούμε να αναπτύξουμε μια συλλογική δυναμική που να μην βασίζεται στην ταυτότητα?

Με αφετηρία την θεώρηση του προσφυγικού καταυλισμού, αντί της πόλης, ως την αντιπροσωπευτική κοινωνική φόρμα της εποχής μας, ταξιδέψαμε αναζητώντας εργαλεία για να ιχνηλατήσουμε το παρόν. Αυτό που βρήκαμε είναι μια νέα γενιά που επιβιώνει εν μέσω μιας αλμυρής ερήμου και σχεδιάζει μια ουτοπία. Από την οπτική των προσφυγικών καταυλισμών της Δυτικής Σαχάρας, τα οποία ιδρύθηκαν πρίν απο 40 χρόνια, μας δίνεται ένα ριζοσπαστικό σημείο αφετηρίας για μια “έκκεντρη κίνηση”. 

Η Αθήνα σημειώνεται στον χάρτη ως ένα σημείο κρίσης. Οικονομική κρίση, πολιτική κρίση, κοινωνική κρίση, φιλοσοφική κρίση, κρίση του νεοφιλελευθερισμού, μεταναστευτική κρίση. Οι φωνές προς τα έξω προκαλούν έναν θόρυβο που καθιστά αόρατες τις πραγματικές ενέργειες που δρούν μεταμορφωτικά στην πόλη. 

Ερχόμαστε στην Αθήνα με διαισθήσεις και ερωτηματικά. Βρισκόμαστε εν μέσω μιας πολύπλοκης πορείας, από τους προσφυγικούς καταυλισμούς των Σαχαράουι, ως την βία του νεοφιλελευθερισμού στο Μπουένος Άιρες. Οι τοπικές ιδιαιτερότητες είναι σε κάθε περίπτωση πολύ διαφορετικές, αλλά εντοπίζουμε την ίδια βία που διαπερνά δομές και σώματα. Θέλουμε να μοιραστούμε τις στρατηγικές και τις εμπειρίες μας από αυτά τα περιβάλλοντα και να μάθουμε για την παρούσα κατάσταση στην Αθήνα. 

Μέσα από το Después del Futuro/ ب /After the Future / Μετά το Μέλλον, προτείνουμε έναν συλλογικό βήμα από τον οποίο να διαλογιστούμε τις παγκόσμιες μεταβολές μέσα από την ανάγνωση τοπικών καταστάσεων, αναγνωρίζοντας την γνώση ως μια γλώσσα της επισφάλειας. 

Εγκατάσταση των Melfas στην Πλατεία Εξαρχείων

Εγκατάσταση των Melfas στην Πλατεία Εξαρχείων

Παρεμβατική προβολή-εγκατάσταση του West:Sahara στην Πλατεία Εξαρχείων

Παρεμβατική προβολή-εγκατάσταση του West:Sahara στην Πλατεία Εξαρχείων


Στέκι των Μεταναστών Τσαμαδού 13-15

Η ιστορία του Στεκιού Μεταναστών ξεκινάει το 1997 στον α΄ όροφο της οδού Βαλτετσίου 35 στα Εξάρχεια, με από πρωτοβουλία του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών. Ετσι σιγά σιγά φτιάχτηκε ένας χώρος συνάντησης μεταναστών και ελλήνων, ένας χώρος αλληλεγγύης, συνύπαρξης, ελευθερίας, ανταλλαγής. Στο Στέκι γίνονταν συναντήσεις κοινοτήτων, η συνέλευση του συντονιστικού των αντιρατσιστικών και μεταναστευτικών οργανώσεων, εκδηλώσεις, συζητήσεις ενώ επίσης λειτουργούσε  γραφείο ενημέρωσης μεταναστών και προσφύγων. Εδώ γεννήθηκε και η ιδέα για το αντιρατσιστικό φεστιβάλ. Το Στέκι όμως είχε και την πολιτιστική του ζωή, μουσική, παιχνίδια, γλέντια, πάρτυ, εκθέσεις. Οργανώθηκαν μαθήματα τουρκικής και ισπανικής γλώσσας και στη συνέχεια δημιουργήθηκαν τα «Πίσω Θρανία», ομάδα δασκάλων που διδάσκει σε μετανάστες την ελληνική γλώσσα. Σ’ αυτό το χώρο συνάντησης ανθρώπων και ιδεών δημιουργήθηκαν ομάδες, έγιναν νέες γνωριμίες, ήρθαν κοντά διαφορετικοί κόσμοι. Τη φροντίδα του στεκιού είχε μια ομάδα από έλληνες και μετανάστες που στήθηκε και λειτούργησε με πολύ κέφι  ξεπερνώντας κάθε προσδοκία που είχαμε στο ξεκίνημα της προσπάθειας.